In mijn vorige blog schreef ik nog enigszins luchtig over onze vakantie op de boot, sporten aan wal en het zoeken naar balans in een mini-ruimte met een gezin. Inmiddels voelt het alsof mijn leven een compleet andere bocht heeft genomen: mijn vader overleed afgelopen woensdag. Intens verdrietig, maar ook mooi en liefdevol.

En nu dobber ik. Voor m’n gevoel tussen wal en het schip, maar vooral in mijn hoofd. Tussen rouw, gezin en alles wat er tussendoor komt. Er komt weinig uit mijn handen — behalve een zakdoek en af en toe een brok chocolade die ik m’n mond in prop.

 

Sporten als houvast

Bewegen blijft mijn houvast. Hardlopen, krachttraining en mijn eeuwige strijd met die pull-up bar (die stiekem meer weg heeft van een rekstok momenteel). Soms ziet het er echt niet uit: squats die instorten als een campingstoel, burpees die halverwege stranden, en buikspieroefeningen waarbij ik vooral naar het plafond lig te staren.

Maar toch: ik doe het. En dat is precies waarom sporten zo waardevol is. Het hoeft niet perfect te zijn. Het hoeft niet strak in schema. Soms is “iets” gewoon beter dan niets en heeft sporten ook een andere functie.

 

Meer dan spieren en schema’s

Wat me nu pas écht raakt: gezondheid is zóveel meer dan een strak lijf, een sixpack of een voedingsschema. Daar heb ik jaren keihard aan gewerkt, en dat blijf ik belangrijk vinden. Maar rouw? Die trekt je batterij leeg op een manier die geen training kan oplossen.

Je kunt netjes je kilometers lopen, je eiwitten bijhouden en je pull-ups tellen… en je tóch voelen als een emotioneel wrak met nul energie. (Check)

En dat is confronterend. Want ik dacht altijd: “als de basis klopt, komt de rest vanzelf.” Maar soms leert het leven je dat sterk zijn niet betekent dat je altijd overeind staat. Sterk zijn is óók zacht durven zijn. Loslaten. Afscheid nemen. Toegeven dat het even niet gaat.

 

Sterk, gezond en invloedrijk

Vraag niet hoe, maar terwijl ik doelloos aan het scrollen was op mijn telefoon kwam ik iets tegen over de betekenis van je naam en dat dat soms best impact kan hebben. Nou en of dus, want ik kwam er dus achter wat mijn achternaam Valenteijn betekent: Sterk, gezond en invloedrijk. Dat raakte dat me enorm. Alsof het precies samenvatte wat ik wil uitdragen met mijn werk.

Sterk zijn, maar niet alleen fysiek. Gezond zijn, maar veel breder dan voeding en training.

En invloedrijk zijn, door te laten zien dat het leven niet draait om presteren of perfectie.

 

En de humor?

Ja hoor, die blijft. Dat kan deze wereld wel gebruiken, een beetje humor en luchtigheid. Want zelfs in tranen kan ik lachen om de chaos van ons gezin op die boot in Friesland. Om een hardloopsessie waarbij ik na 500 meter denk: “wie verzon dit ook alweer?” En om het feit dat niemand, écht niemand, ooit op z’n sterfbed zegt: “Had ik maar een sixpack gehad.”

(Serieus, niemand! Zelfs niet die ene gast in de gym die altijd naar zijn abs in de spiegel kijkt).

Voor nu

Ik mis mijn werk enorm: het trainen geven, coachen, het samen zweten en lachen. Ik weet dat ik straks barst van de inspiratie om uit te dragen wat sterk, gezond en invloedrijk écht betekent.

Maar nu dobber ik nog even.

Tussen verdriet en dankbaarheid.

Tussen huilen en hardlopen.

Tussen halfbakken pull-ups en momenten van kracht.

En weet je? Dat is oké.

Want het leven is niet strak gepland. Het is rommelig, rauw, soms loodzwaar en toch ook mooi. En misschien is dát wel precies de boodschap die ik met mijn werk wil meegeven:

Dat gezond leven niet alleen gaat over spieren of voeding, maar over je hele zijn.