Hoe gaat het met je? (veel te grote vraag)

“Hoe gaat het met je?”

Eerlijk…
Wil je het snelle antwoord of het echte?

Want het echte is ongeveer dit:

Mijn rug doet weer een beetje mee.
Mijn hoofd draait nog steeds overuren.
Mijn humeur hangt ergens tussen “lekker bezig” en “raak me niet aan”.
En mijn avond-snacks?
Die en ik… we hebben een band opgebouwd.

Kortom: Het gaat.

6 weken verder en verrassend… ik leef nog 

Ik ben nu ruim 6 weken verder na mijn operatie
en het gaat stiekem best goed.

Niet spectaculair.
Niet fitgirl-op-topniveau.

Maar wel:
ik beweeg weer
ik doe weer dingen zelf
en ik ben niet meer alleen maar bankmeubilair

Winst.

Alleen… ik ben er dus nog niet

Ik ben een fitgirl met een kleine update…

Mijn hoofd denkt:

“Top, we kunnen weer knallen.”

Mijn lichaam:

“Rustig aan, tijger.”

Blijkt dus dat herstellen geen HIIT-workout is.
Meer… een beetje slow motion gedoe.

Niet mijn natuurlijke habitat.

En dan die les waar niemand zin in heeft

Ik kwam deze tegen:

Je grootste skill is niet doorrammen… maar resetten

En ik dacht eerst:
Ja leuk, volgende quote.

Maar irritant genoeg… klopt het wel.

  • Slechte dag? Morgen weer.
  • Domme keuze? Leren en door.
  • Niet getraind? Dan morgen wel weer.

Niet zo moeilijk doen. Gewoon opnieuw beginnen. Doorgaan.

We maken het ook echt ingewikkeld met z’n allen

We leven in een tijd waarin:

Alles sneller kan
Alles makkelijker moet en alles vaak beter lijkt bij een ander

En ondertussen zijn we:
Moe, overprikkeld en licht agressief als de wifi hapert

Terwijl ik hier zit en denk:

Ik ben al blij dat ik gewoon weer een rondje kan lopen zonder gedoe.

Perspectief hè

En dat hele “jezelf vinden”

We willen allemaal:
Weten wie we zijn, gelukkig zijn en het goed doen

En we proberen dat op te lossen door:

  • Meer te doen
  • Meer te bereiken
  • Meer te fixen

Maar soms zit het ‘m juist in:

  • Even niks fixen
  • Even niks oplossen
  • Even gewoon zijn

Klinkt simpel.

Is het niet.

Dus… hoe gaat het met me?

Het gaat goed.
En soms niet.
En meestal allebei tegelijk.

Ik herstel. Ik leer. Ik verdraag. Ik word soms gek van mezelf.
En ik lach er daarna weer om.

En misschien is dat het gewoon

Niet perfect.
Niet strak in de planning.

Gewoon:

Vallen, opstaan, resetten en weer doorrr.

(en soms gewoon even op de bank blijven liggen — ook oké )