Waarom ik na één week trainen alweer spierballen verwachtte 

Ken je dat?

Dat je iets héél goed weet, maar dat er toch een stemmetje in je hoofd zit dat denkt: ja ja, dat geldt voor iedereen… behalve voor mij?

Dat had ik dus deze week.

Ik ben voorzichtig weer aan het opbouwen na mijn rugoperatie. Rustig trainen, goed luisteren naar mijn lichaam, niet te veel ineens willen. Allemaal heel verstandig.

En toch stond ik na een week trainen alweer voor de spiegel.

Niet omdat ik dat bewust van plan was.

Maar gewoon even kijken.

Je weet wel.

“Zie ik al iets?”

Terwijl ik als geen ander weet dat spieren niet binnen een week verschijnen en herstel geen wedstrijd is.

Maar blijkbaar woont er nog steeds een kleine perfectionist in mijn hoofd die denkt dat een lichaam na zeven dagen al een een complete transformatie kan doormaken.

Gelukkig gaat het herstel eigenlijk hartstikke goed.

Misschien zelfs beter dan mijn geduld.

Ik lig mooi op schema, voel me steeds sterker worden en het allerfijnste: ik ben weer lekker aan het werk.

Ik ben bezig met nieuwe plannen, leuke ideeën en dingen aan het ontwikkelen waar ik echt energie van krijg.

En dat is meteen ook een beetje mijn valkuil.

Want zodra ik energie voel, wil ik meteen alles.

Nu.

Vandaag.

Liefst gisteren.

Mijn lichaam blijkt daar soms net iets genuanceerder over te denken.

Het nachtje weg dat begon met scrollen

Ik ging dus laatst een nachtje weg, helemaal alleen. Heerlijk!

Geen kinderen, geen partner, geen honden, geen puppy’s, geen paarden, geen was, geen werk..

Alleen rust.

Tenminste, dat was het idee.

Na ruim drie uur file, twee proteïnerepen en een hand tumtum’s die ik absoluut niet nodig had maar wel heel lekker vond, kwam ik aan bij mijn huisje.

En toen gebeurde er iets opvallends.

Ik wist eigenlijk niet wat ik moest doen, althans… ik kreeg keuzestress

Ga ik wandelen? Lezen? In bad? Uit eten? Shoppen? Serie kijken? Werken? Vroeg slapen?

Mijn hoofd maakte overuren.

En uiteindelijk deed ik wat miljoenen mensen doen als ze even niet weten wat ze moeten doen.

Jawel….. Ik ging scrollen.

En scrollen.

En nog een beetje scrollen.

Tot ik mezelf na 1,5 uur ineens hoorde denken:

“Help, straks is mijn me-time alweer voorbij.”

Best bijzonder eigenlijk.

Je verlangt naar rust, hebt eindelijk rust en vervolgens weet je niet wat je met die rust aan moet.

Maar toen mijn hoofd eenmaal uitgepraat was, kwam de ontspanning gelukkig alsnog!

En wat was dat lekker.

Ondertussen weer thuis…

Eenmaal thuis gaat het leven natuurlijk gewoon lekker door.

Of nou ja…

Ons leven.

Dus dan weet je dat er altijd wel iets gebeurt.

We hebben momenteel puppy’s.

Inmiddels bijna 6 weken oud.

Ontzettend schattig. Ontzettend lief. Ondeugend.

En ook verantwoordelijk voor ongeveer 83% van alle bukbewegingen die ik momenteel maak.

Ze huppelen in het rond, ontdekken de wereld en laten daarbij regelmatig een klein cadeautje achter op de vloer.

Mijn rug vindt dat niet altijd een geweldig concept.

De puppy’s zelf wel.

En alsof dat nog niet genoeg chaos oplevert, ging vorige week de deurbel.

Daar stond de buurman.

Met naast zich onze jongste dochter.

Volledig bedekt en doorweekt onder de modder.

Van haar haren tot haar splinternieuwe witte sportschoenen.

Wat er precies gebeurd was?

Ze had tijdens een rondje fietsen bedacht haar jas uit te trekken en in haar fietstas te stoppen.

Dat bleek technisch ingewikkelder dan verwacht.

Het resultaat: een innige ontmoeting met de sloot.

Toen ik haar stond schoon te schrobben, terwijl de puppy’s ondertussen vrolijk door hun 27 plasjes renden in de woonkamer, moest ik lachen.

Want dit is dus ook ons leven.

Er gebeurt hier werkelijk altijd iets.

Altijd.

Als ergens iets onverwachts, chaotisch of lichtelijk spectaculair gebeurt, dan is de kans groot dat wij erbij betrokken zijn.

Misschien is dat ook gewoon prima

Vroeger dacht ik dat fit zijn betekende dat je alles onder controle had.

Dat je altijd gedisciplineerd was.

Altijd gemotiveerd.

Altijd de juiste keuzes maakte.

Inmiddels weet ik wel beter.

Soms eet je twee proteïnerepen en een hand tumtum’s in de file.

Soms scroll je anderhalf uur terwijl je eigenlijk tot rust wilde komen.

Soms verwacht je na één week trainen alweer spierballen.

En soms sta je puppyplasjes op te ruimen terwijl je kind net uit een sloot gevist is.

Dat maakt je niet minder gezond.

Dat maakt je mens.

En eerlijk?

Dat vind ik eigenlijk steeds leuker worden.

Want tussen alle chaos door merk ik vooral ook hoe dankbaar ik ben dat ik weer steeds meer kan!

Dat mijn lichaam herstelt.

Dat ik weer kan werken.

Dat ik weer kan trainen.

Dat ik weer plannen kan maken voor de toekomst.

Ook al gaat dat allemaal wat langzamer dan mijn innerlijke hazewindhond zou willen.

Dus nee.

Die spierballen waren er nog niet.

Maar als ik heel eerlijk ben, heb ik deze week iets veel waardevollers gezien.

Dat ik weer vooruit ga.

Stap voor stap.

En dat blijkt uiteindelijk toch belangrijker dan zichtbare biceps.

Al zou ik die biceps en een sixpackje stiekem ook best leuk vinden.