…. en toch genieten

Ik heb soms echt het idee dat ik 48 uur per dag nodig heb.

Niet omdat ik zo efficiënt ben. Was het maar waar.

Ik heb gewoon veel ideeën.

Voor mijn bedrijf. Voor trainingen. Voor coaching. Voor dingen die ik nog wil maken, leren, proberen. Voor ons gezin. Voor mezelf. En meestal krijg ik die ideeën op momenten dat ik eigenlijk al genoeg te doen heb.

Mijn hoofd is daardoor een soort browser met 46 tabbladen open.
En ergens speelt muziek, maar ik heb geen idee waar.

Ondertussen hebben we natuurlijk drie dochters.

Eentje met ADHD, dus daar gebeurt nog weleens wat. Zo zat ik laatst met haar bij een afspraak en was ik haar medicatie vergeten. Dat was al niet heel handig die dag met school.

Het begon nog best rustig. Totdat na de Jenga het kinetische zand tegelijk tevoorschijn kwam met een blokfluit en…… ze even later achter een kast vandaan kwam….In een knalpaars jurkje met cowboyhoed en cowboylaarzen, met een smile van oor tot oor.

Ik keek ernaar en dacht alleen maar:
Tja.. Hoe dan?? Haha.. Maar oke, let’s go! Het is in ieder geval nooit saai.

En dan hebben we ook nog een puber en een bijna-puber.. Daar heb ik geen verdere uitleg bij nodig denk ik. Een pup die ervan overtuigd is dat alles leuk is, en eetbaar. Een paard dat tijd een aandacht nodig heeft. Een partner. Een familie. Een huis. Een bedrijf. Klanten. Trainingen.

En ergens tussendoor probeer ik zelf sterk & fit te blijven, practice what you preach.

Mijn werk vind ik trouwens nog steeds echt heel leuk! Iemand die tegenover me zit en zegt:
“Volgens mij ben ik gewoon niet gemaakt om te sporten, ik ben gewoon zo.”

En dat ik denk: Jawel joh! We moeten alleen even uitzoeken: Hoe?!

In ieder geval niet met een standaard schema dat totaal niet in jouw leven past, maar gewoon kijken wat wél werkt en past op een manier zodat dit a way of life wordt.

Dat is ook precies wat ik zelf steeds probeer, a way of life.. Nou is dat met sporten allang vanzelfsprekend, maar voor de rest is dat soms makkelijker gezegd dan gedaan.

Want ondertussen ben ik dus nog steeds aan het herstellen van mijn rugoperatie.

Gelukkig gaat dat echt goed, maar herstel loopt blijkbaar nog steeds niet in een mooie rechte lijn. De ene dag denk ik: YES, we zijn terug! En de volgende dag lijkt het helemaal nergens op.

En dan ben ik nog bezig met mijn sixpack-avontuur. Ik vind het gewoon echt leuk om te kijken wat mijn lijf kan. Zeker na alles wat het doorstaan heeft. Misschien zit er een sixpack onder. Misschien een fourpack en misschien mag ik straks gewoon heel erg tevreden zijn met wat zichtbare strakke lijnen.

Maar ik vind het juist wel mooi dat die dingen naast elkaar kunnen bestaan. Ik kan blij zijn met mezelf én mezelf uitdagen. En een buik is uiteindelijk ook maar gewoon een buik die iedereen heeft in allerlei vormen en maten met of zonder rolletje of kwabje.., maar wat zichtbare buikspiertjes zou leuk zijn!

Dat brengt me trouwens bij de bruiloft van mijn zus.  Want wekenlang had ik me druk gemaakt om mijn outfit, en die van de rest van ons gezin..

Wat doen we aan? Welke schoenen? Wat doe ik met m’n haar? En wie doet dat eigenlijk? Welke oorbellen? Doe ik nog een kledingwissel? En toen kwam DE dag!!

En uiteindelijk interesseerde het me geen reet meer, misschien had het er ook mee te maken, dat ik binnen enkele minuten al een wonderbaarlijke vlek op mijn giletje toverde haha.. Lang leve een corsage die dat kon camoufleren, maar serieus, ik was helemaal oke met hoe ik eruit zag.

Ik stond daar met mijn zus, mijn gezin en mijn familie.

We lachten. Huilden. Aten. Deden een optredentje. Misten daarbij trouwens wel echt mijn lieve papa, want man, wat zou hij daar hebben genoten en een partij trots zijn geweest op ons!

En ergens die avond dacht ik:

tering… wat was dit eigenlijk een mooie dag.

En dat bleef hangen. Niet die kleding en make-up. Niet mijn haar. Niet hoe mijn buik eruitzag. Niet hoe ik eruit zou zien op foto’s. Gewoon die dag. Samen.

Misschien is dat ook waarom ik steeds minder behoefte heb om alles eerst netjes te krijgen voordat ik verder ga. Tuurlijk soms nog wel, maar heel eerlijk?

Dat gaat waarschijnlijk toch niet gebeuren. En ik vind mijn leven eigenlijk hartstikke leuk.

Ook als mijn agenda nergens meer op slaat. Ook als onze pup weer iets uitspuugt waarvan ik liever niet wil weten wat het was. Ook als het thuis een chaos is. En ook als mijn rug ineens besluit dat het vandaag een rustdag is of als ik alweer een nieuw idee heb terwijl het vorige nog niet af is.

Misschien zijn die 46 tabbladen dus helemaal niet zo’n probleem. Misschien moet ik alleen wat vaker vergeten dat ik ze allemaal tegelijk moet openen.

 

En ondertussen gewoon lekker een beetje leven. Dat lijkt me eigenlijk wel een goed plan!