Over een rugoperatie, drie dochters, een hand Tum Tums en de kunst om niet alles tegelijk te willen.

Even een update over mijn sixpack journey. Want ja, ik ben er nog steeds mee bezig. En nee, ik loop inmiddels niet de hele dag in bikini rond omdat mijn buikspieren al zo indrukwekkend zijn dat ik ze aan iedereen moet laten zien.

Al zou dat qua garderobe wel tijd schelen.

Voor wie het gemist heeft: Ik werk toe naar een fitnessfotoshoot. Niet alleen omdat ik graag eens goed afgetraind op de foto wil, maar vooral omdat mijn lichaam de afgelopen tijd behoorlijk wat te verduren heeft gehad.

Vorig jaar heb ik veel meegemaakt en dit jaar kwam daar ook nog een rugoperatie bij. Mijn lijf heeft me overal doorheen gedragen. Juist daarom wilde ik mezelf uitdagen. Ontdekken wat er mogelijk is en straks met trots terugkijken op wat mijn lichaam allemaal kan.

Een mooi doel, toch?

Alleen had ik ergens ook bedacht dat ik ondertussen gewoon een afgetraind lijf zou ontwikkelen, lekker kon blijven eten en zonder al te veel gedoe op die shoot zou verschijnen.

Een soort all-inclusive pakket, maar dan met een blok zichtbare buikspieren.

Mijn hoofd heeft altijd nog wel een projectje

Ik heb een eigen bedrijf, mijn man heeft een drukke onderneming, we hebben drie dochters, paarden aan huis en honden. Twee pubermeiden met hun eigen meningen en hormonen, en een jongste met ADHD die soms meer plannen heeft dan er uren in een dag zitten.

De appel valt niet ver van de boom, zullen we maar zeggen.

En ondertussen wil ik ook nog lekker veel sporten, sociaal doen en het liefst wonen in een perfect opgeruimd en gestyled huis.

Laatst besloot ik tussendoor een deur te schilderen. Toen ik klaar was, zag ik dat 1 laagje niet genoeg zou zijn, en dat de andere deuren ernaast eigenlijk ook moesten.

Na deur nummer één was mijn motivatie ongeveer net zo ver te zoeken als mijn geduld.

Dat dus. Ambitie genoeg. De uitvoering wisselt.

En dan verwacht ik óók nog dat mijn lichaam zich netjes aan mijn planning houdt.

Mijn hoofd wil sneller dan mijn lichaam

Als personal trainer en coach weet ik precies hoe het werkt: training, voeding, herstel en consistentie. Maar als het om mezelf gaat, blijkt mijn geduld ineens een heel stuk minder goed getraind.

Na mijn rugoperatie wil ik graag meer doen, maar mijn lichaam heeft soms andere plannen. Mijn hoofd staat alweer drie stappen verder, terwijl mijn lijf nog bezig is met stap één.

En dan is er het voedingsgedeelte. Want om die buikspieren zichtbaar te krijgen, moet dat laagje vet er natuurlijk wel af. Daar hoort een calorietekort bij en mijn caloriebudget zit momenteel al best laag.

Dat gaat nog goed, maar ik heb ook energie nodig om mijn veelal drukke dagen door te komen. Ik wil niet alleen zichtbare buikspieren ontwikkelen, ik moet ook nog gewoon functioneren. Best handig als je drie kinderen hebt, een bedrijf runt en er thuis dieren zijn die niet zelf hun ontbijt regelen.

Ik had de deadline voor mijn shoot behoorlijk ambitieus gepland. Achteraf was dat misschien iets té optimistisch.

De keuze was eigenlijk: De datum vasthouden en mijn calorieën nóg verder verlagen, richting crashen, of de shoot een paar weken opschuiven.

Dat laatste heb ik gedaan. Daar heb ik echt wel over getwijfeld, want dat voelde ook een beetje als falen en natuurlijk wil ik resultaat zien. Het liefst gisteren, haha.

Maar ik wil straks ook met een goed gevoel op die foto’s staan. Niet compleet uitgeput zijn en vooral opgelucht dat ik eindelijk weer normaal mag eten.

Dus: De shoot schuift een paar weken op. Het doel niet!

De Tum Tum-affaire

Dan is er nog mijn eetgedrag. Want ik wil graag gezond eten, mijn doel bereiken én gewoon lekker kunnen genieten. Dat gaat echt meestal goed, ik ken de basics die essentieel zijn.

Maar ik was laatst met mijn gezin op een evenement. Ik voelde me niet super lekker en had die dag al een beetje anders gegeten dan gepland. En ergens op die dag verdween er opeens een hand Tum Tums in mijn mond.

Zomaar.

Geen hongerplan. Totaal geen bewuste keuze. Geen uitgebreid overleg met mezelf.

Gewoon: Een hand Tum Tums, mond open, hap slik en weg.

Om later te denken: Hoezo deed ik dit eigenlijk? Was dit nodig? Had ik hier nou echt zin in?

Ik herken het ook bij klanten. Eten gebeurt lang niet altijd uit honger. Soms is het gewoonte, gezelligheid, vermoeidheid of omdat er iets voor je neus staat.

En soms zijn bijvoorbeeld die Tum Tums gewoon lekker. Ook dat mag. Want er is geen ‘verboden’ voedsel.

Maar ik vind het interessant om mezelf daarin te observeren. Niet om mezelf vervolgens op mijn kop te geven, maar om te ontdekken wat er eigenlijk gebeurt.

Al had ik achteraf misschien liever gehad dat die Tum Tums zichzelf hadden geobserveerd en niet in mijn mond waren beland.

“Maar ik had geleerd! Ik wilde gewoon een 10!”

Laatst baalde onze jongste van haar eerste echte onvoldoende op school. Ze had goed geleerd en was boos, heel boos, en dat was zacht uitgedrukt..

“Maar ik had geleerd! Ik wilde gewoon een 10!”

Ik moest lachen. Want ja, die herken ik wel..

Je doet je best en verwacht dat het resultaat dan ook gewoon komt. Liefst meteen.

Ik wil ook graag het hoogst haalbare. Een sterk lijf, een mooi resultaat en straks op die foto’s staan met het gevoel: Lekker gewerkt, meid.

Maar als coach weet ik dat verandering tijd kost. En door zelf midden in zo’n traject te zitten, ervaar ik opnieuw hoe lastig het soms is om dat ook echt te accepteren. Je kunt precies weten wat verstandig is en tóch ongeduldig worden als het niet snel genoeg gaat.

Dat neem ik ook mee in mijn werk. Een plan kan op papier nog zo goed zijn, uiteindelijk moet het passen bij het leven dat iemand daadwerkelijk leidt. Met drukke werkdagen, sociale afspraken, vermoeidheid en soms een hand snoep die spontaan richting mond verdwijnt.

En ja, dan begint het echte werk pas.

Op naar die shoot

Ik ben nog steeds ontzettend enthousiast over dit traject. Ik leer veel, vind het leuk om mezelf uit te dagen en ben trots dat ik dit doe, ook al gaat het allemaal niet perfect.

Zeker met alles wat mijn lichaam heeft doorstaan, mijn rug die nog herstelt en een leven dat bepaald niet stilstaat.

Ik wil nog steeds die sixpack. Ik ben tenslotte niet ineens van dat idee verlicht omdat ik een blog heb geschreven.

Maar ik weet ook dat ik niet alles kan afdwingen. Soms moet je je planning aanpassen om je doel op een goede manier te blijven nastreven.

Dus ik ga verder. Trainen binnen de mogelijkheden, eten op een manier die goed vol te houden is en werken aan mijn doel zonder mezelf compleet gek te maken om een datum.

En mocht je je afvragen of ik ondertussen nog steeds een zwak heb voor lekker eten: absoluut ook.

Ik blijf ambitieus, ongeduldig en iemand die enthousiast een deur schildert zonder na te denken over de drie deuren die daarna nog moeten.

Maar goed. Eén ding tegelijk.

Op naar die shoot. Met ambitie, een beetje geduld en hopelijk iets minder spontane snoeptransporten van hand naar mond.

Al beloof ik niks.