Ik weet het even niet meer… 

Serieus. Soms open ik Instagram en denk ik:

Waar kijk ik eigenlijk nog naar?

Mijn tijdlijn staat vol met perfecte lichamen, perfecte ondernemers, perfecte coaches, perfecte moeders en perfecte levens.

Iedereen heeft ineens een ochtendroutine van drie uur, een smoothie met twaalf superfoods, een bedrijf dat vanzelf geld verdient én een sixpack dat blijkbaar spontaan ontstaat terwijl je naar motivational reels kijkt.

Ja hoor. Natuurlijk.

En ondertussen krijg ik ongeveer 36 keer per dag te horen dat ik NU met de vernieuwde versies van AI aan de slag moet.ChatGPT. Claude. En nog tien programma’s waarvan ik de naam alweer vergeten ben.

Want anders…

…loop ik achter, mis ik de boot..

Nou, dat zou dan zomaar kunnen.

En eerlijk is eerlijk: Ik gebruik AI ook weleens. Handig voor inspiratie, of om een tekst net wat lekkerder te laten lopen of om sneller iets uit te werken. En ongetwijfeld kan ik er vast nog heel veel slimmer en efficiënter mee werken dan dat ik nu doe…

Maar dat komt wel, of niet.. Ik ben naast mijn werk namelijk nog druk genoeg met het runnen van een gezin, een huishouden, sociaal leven, het terugvinden van alles dat iedereen hier kwijt raakt, een tweede hond die er tig keer per dag uit moet en een wasmand die zichzelf helaas nog steeds niet zelf opruimt..

Maar ergens bekruipt me vooral ook een ander gevoel:

Wanneer zijn we het echte een beetje kwijtgeraakt?

Want tegenwoordig lijkt alles maar maakbaar. Een gezicht. Een foto. Een video. Een verhaal.
En blijkbaar zelfs een droomlichaam.

Maar als coach zie ik elke dag iets heeeel anders dan wat Instagram laat zien.

Ik zie moeders die na een werkdag tóch komen trainen.
Ik zie mannen die tussen afspraken door eindelijk weer tijd maken voor hun gezondheid.
Ik zie ondernemers die hun hoofd even uit kunnen zetten tijdens een training.
Ik zie mensen die denken dat ze het niet kunnen… en zichzelf vervolgens compleet verrassen.

Dat zijn de verhalen waar ik kippenvel van krijg.

Niet van de perfecte voor- en na-foto.
Maar van iemand die zegt:

“Ik slaap weer beter.”
“Ik heb meer energie.”
“Ik voel me eindelijk weer mezelf.”
“Ik dacht dat ik dit niet kon, maar ik heb het gewoon gedaan.”

En voordat iemand denkt:

“Ja hoor Mariëlle… jij wilde toch ook een sixpack?”

Klopt.

Lijkt me serieus tof!

Niet omdat het nu niet goed genoeg is.
Niet voor de likes.
Niet omdat Instagram dat van me verwacht.

Maar gewoon… omdat ik nieuwsgierig ben.
Omdat ik wil ontdekken waar mijn lichaam toe in staat is.
Omdat ik het een gave uitdaging vind.

Net zoals iemand een marathon loopt.
Of iemand die een pull-up wil kunnen.
Of iemand sterker wil worden dan ooit tevoren.

Niet omdat het móét.
Maar omdat ik het leuk vind om mezelf uit te dagen.

En dat is precies wat ik mijn klanten probeer mee te geven.

Of je nu moeder bent, vader, ondernemer, drukke professional of gewoon iemand die weer lekkerder in zijn vel wil zitten:

Het gaat niet om perfect. Het gaat om energie. Om sterker worden. Om je gezondheid en jezelf weer serieus nemen. Om ontdekken wat er nog meer in je zit.

En ja, een fit lichaam krijg je nog steeds niet cadeau.

Niet van een filter.
Niet van een inspirerende quote.
Niet van een AI-video.
En ook niet van iemand die roept dat je “gewoon wat meer discipline moet hebben.”

Een fit lijf ontstaat nog steeds door heel veel gewone en consequente keuzes maken.

Op komen dagen. Ook als je geen zin hebt. Blijven oefenen.
Weer opnieuw beginnen als het even niet lukt.
En soms gewoon accepteren dat je training heerlijk was… terwijl je thuis nog steeds tegen een wasmand aankijkt die zichzelf verrassend genoeg wéér niet heeft opgeruimd.

Dus als je mij vraagt waar ik in geloof?

Nou, duidelijk dus niet in de perfecte en snelle oplossingen. En ook niet in een wereld waarin alles mooier moet lijken dan het is.

Ik geloof in frisse zeelucht.
In zand in je schoenen. In je verkeerde sportshirt de studio inrollen in de vroege ochtend. In samen lachen tijdens een training. In elkaar motiveren.
In sterker worden, fysiek én mentaal. In coaching die verder gaat dan alleen een schema.
En in dat heerlijke gevoel na afloop dat je denkt:

“Ik had echt zooo geen zin… maar wat ben ik blij dat ik toch gegaan ben.”

Dat is precies waarom ik doe wat ik doe.

Geen filters. Geen perfecte plaatjes. Geen onrealistische beloftes.

Gewoon een plek waar je mag komen zoals je bent, waar hard gewerkt wordt, veel gelachen wordt en waar je stap voor stap ontdekt dat je vaak veel sterker bent dan je zelf dacht.

En in een wereld waarin steeds minder écht lijkt…

…denk ik dat dát misschien wel het meest waardevolle is geworden.

PS de foto is geen fotoshop, maar pas geleden gewoon gemaakt door een echte fotograaf ;).