Vlak voordat ik onder narcose ging vroeg ik aan de chirurg:

“Hebben jullie er een beetje zin in vandaag?”

Hij keek me even aan.

Dus ik zei er nog maar achteraan:

“En zouden jullie misschien ook extra je best willen doen?”

Hij moest lachen. Ik ook.

En toen besefte ik ineens iets:

Dit is dus een situatie waarin ik helemaal geen regie meer heb.

Week 2 van 12

Ik zit inmiddels bijna in week 2 van een revalidatie van ongeveer 12 weken.

Rugoperatie gehad.

Gevalletje… dikke pech.

Dus voorlopig kan ik nog even vrij weinig.

En nee, ik ben niet zielig. Dit was nodig.

Is het leuk? Nee.

Maar er zitten ongetwijfeld ook weer hele goede levenslessen in verstopt.

Al moet ik eerlijk zeggen dat die zich niet altijd meteen aandienen als zen-momenten, maar daarover later meer.

Trainer zonder training

Ik ben personal trainer.

Mijn werk bestaat ongeveer uit mensen vertellen dat ze moeten bewegen.

En nu lig ik zelf op de bank.

Mijn huidige trainingsschema:

Ochtend

  • Opstaan
  • Douchen (high intensity)
  • Ontbijt maken
  • Een halve apotheek aan vitamines naar binnen werken

Cardio

  • Rondje om het huis

Krachttraining

  • Van bank naar keuken

Serie van drie.

Rust tussen de sets:

Heel ruim genomen.

Ondernemer + moeder + stilzitten

Dit soort situaties zijn sowieso een beetje ingewikkeld als je ondernemer bent.

En moeder.

En voor iemand die graag de touwtjes in handen heeft.

Normaal regel ik dingen.

Los ik dingen op.

En beweeg ik… ongeveer de hele dag.

Bewegen is een beetje mijn middle name. Daar wordt ik blij van!

En nu zit ik ineens naar mijn eigen benen te kijken die daar een beetje liggen te bungelen.

Gewoon… benen. En mijn armen lijken ook iets meer te schudden dan me lief is..

Ze houden momenteel vooral rust.

Niet alleen maar zen

Laat ik ook even eerlijk zijn.

Dit hele proces is natuurlijk niet één grote spirituele reis.

Ik ben ook gewoon af en toe boos en gefrustreerd.

En ook niet altijd de gezelligste thuis. Sorry.

En dat is dan weer niet zo gek, want als je gewend bent om te bewegen, te werken, te regelen en door te gaan…

Dan voelt stilzitten soms alsof iemand bij jou de handrem erop zet.

Maar goed. Het is voor een goed doel.

En… Ik doe mijn best. Echt!

En ik word langzaam iets beter in twee dingen waar ik normaal niet zo goed in ben:

Verdragen en vertragen.

Mijn hoofd gaat vrolijk verder

Het grappige is:

Mijn lichaam ligt stil.

Maar mijn hoofd absoluut niet. Verrassend!

Ik heb momenteel ongeveer 1001 ideeën per dag.

Nieuwe plannen voor mijn bedrijf.

Nieuwe programma’s.

Dingen die ik wil schrijven.

Concepten die ik wil maken.

Mijn hoofd denkt:

“Top idee.

Zullen we dat vanmiddag even uitwerken?”

Mijn rug denkt:

“Absoluut niet.”

Interessante samenwerking.

Personal trainers kunnen niet rusten

Er is trouwens nog iets dat ik heb ontdekt.

De meeste personal trainers zijn heel slecht in rust houden.

Serieus.

Wij zijn mensen die normaal zeggen:

“Kom op, nog één set.”

“Je kunt altijd meer dan je denkt.”

“Niet opgeven.”

Maar zodra we zelf moeten herstellen worden we ineens heel creatief.

Misschien kan ik wel een heeeeel klein beetje trainen.

Misschien kan ik alleen even wat lichte oefeningen doen.

Misschien kan ik gewoon alvast wat plannen uitwerken.

Mijn lichaam kijkt daar dan naar en zegt:

Nee. nog even niet. Eerst rust.

Muscle memory

Gelukkig is er ook nog zoiets als muscle memory.

Dus tegen de tijd dat het weer kan en mag…

weten mijn spieren echt nog wel wat ze moeten doen.

Daar vertrouw ik op.

Tot die tijd

Dus voorlopig ziet mijn trainingsschema er nog steeds zo uit:

Ochtend

• Opstaan

• Douchen

• Rondje om het huis

Middag

• Bank-stoel-bed

Avond

• Bank

• Nog een beetje bank- en bed

Serie van drie.

Rust tussen de sets:

heel lang.

Maar ergens weet ik ook:

Dit is tijdelijk.

Dus voorlopig train ik gewoon iets anders….

Geduld.

En dat is blijkbaar ook een spier. Die had ik nog niet zo vaak getraind.