Ga naar inhoud 
Ken je dat gevoel?
Maandag. Je kijkt in de spiegel en denkt: “Whyyy?”
Je motivatie is verder weg dan je bikini-confidence en je hebt het gevoel dat je voor de 847e keer opnieuw moet beginnen.
We willen allemaal die frisse, energieke “new me”- versie van onszelf…
maar laten we eerlijk zijn: Het leven is meestal geen perfecte Instagram-reel.
Het is eerder een combinatie van chaos, wasmanden, hormonen, rugklachten en een kind dat iets kwijt is.
Mijn eigen leven voelt momenteel ook meer als een bumpy road, dan als een strak geasfalteerde snelweg.
Ik zit nog midden in het herstel van mijn rugoperatie. Mijn hoofd wil alweer tien stappen vooruit — sporten, werken, de wereld redden — terwijl mijn lijf af en toe zegt:
“Rustig aan topper. Wees eerst maar blij dat je zonder extra sound effects van die bank afkomt.”
En eerlijk?
In bikini voel ik me momenteel ook niet per se de fitgirl van het jaar
Maar tegelijkertijd denk ik ook steeds vaker: fuck it.
Dit lijf brengt me wel gewoon overal naartoe. Letterlijk. En heeft ook al zoveel doorstaan!
En dat besef kwam deze vakantie ineens keihard binnen.
De Grote Griek & de Stoom-Stilte
Vorige week lagen we met z’n vijven in een Griekse hammam en ik had echt zo’n moment van:
“Knijp me even… doen we dit echt?”
Daar lag ik dan.
Vakkundig gemasseerd door een Grote Griek met handen als kolenschoppen, terwijl ik mezelf probeerde te ontspannen alsof ik zo iemand ben die altijd moeiteloos zen kan zijn.
En toen gebeurde er iets bijzonders.
Onze jongste dochter — ADHD, batterij zonder uitknop, altijd áán — lag ineens stil.
Gewoon… stil.
In de stoom. Geen gepraat. Geen wiebelen. Geen “mam kijk dit”.
Ik keek haar aan alsof ik een spirituele ervaring had.
Dat moment alleen al voelde als vakantie.
Tot natuurlijk even later tijdens een buggytour bleek dat diezelfde dochter haar peperdure beugel “veilig” had opgeborgen in een leeg kartonnen bekertje onder de stoel.
Je voelt hem aankomen hè?
Bekertje weg.
Beugel weg.
Vakantie-rust ook weg
En dát dus.
Dat is het echte leven.
Niet perfect.
Niet altijd ontspannen.
Ook op vakantie gewoon opvoeden in een andere setting — alleen met meer zweet en dure ijsjes.
Alles begint en eindigt in je hoofd
Wat me afgelopen tijd misschien nog wel het meest raakte, waren de momenten tussendoor.
Mensen die ineens wegvallen.
Plotseling. Veel te vroeg.
En dan verschuift er dus echt iets in je hoofd.
Dan maakt het ineens echt minder uit of je buik strak genoeg is, of je training optimaal was of dat je wel “genoeg gedaan” hebt die dag.
Dan voel je vooral:
Wat hebben we het eigenlijk ontzettend goed.
En hoe vaak ik zelf alweer bezig ben met de volgende stap.
Als dit klaar is…
dan ga ik genieten.
Als mijn rug beter is…
dan ga ik weer leven.
Als dit lukt…
dan komt er rust.
Maar misschien zit het leven juist in dat tussenstuk.
In nu. We hebben tenslotte alleen maar NU!
En geloof me: dat lukt mij ook echt niet altijd hoor…Maar ik probeer het steeds vaker!
Gewoon even voelen:
dit is het.
De chaos.
De liefde.
De slappe lach.
De vermoeidheid.
De verloren beugel.
De Grote Griek.
Alles.
Fitgirl 3.0
Ik geloof dus niet meer zo in “altijd gelukkig”.
Lijkt me doodvermoeiend eerlijk gezegd. En het kan dus zomaar over zijn..
Ik geloof meer in:
Kunnen lachen om jezelf.
Een beetje rust in je hoofd.
Weten dat het niet perfect hoeft om goed te zijn.
En misschien is dát wel de echte glow-up.
Niet altijd strak.
Niet altijd happy.
Maar wel steeds meer jezelf.
Fitgirl 3.0 dus.
Iets minder gepolijst.
Iets meer mens.
En eerlijk?
Die versie bevalt me eigenlijk een stuk beter.
