Mijn hoofd wil doelen. Mijn lijf wil een dekentje. En allebei hebben een punt.
“Believe in you.”
Prachtige quote. Echt. Hang ‘m boven je bed, op je koelkast en doe ‘m in je sporttas.
Maar laten we er voor de balans een tweede quote naast hangen:
“Iedereen doet maar wat”
Ik. Jij. Die mega gestructureerde fit-influencer. Die productieve 5AM-club-goeroe.
En degene die zegt dat ’ie het perfect voor elkaar heeft?
Die liegt.
Of verkoopt iets.
Of heeft affirmaties op standje turbo (werkt trouwens echt — woorden hebben veel invloed — maar toch, overdrijven is ook een vak).
Ik leef in de combo-modus: coach, trainer, moeder, partner, ondernemer, vriendin, zus en professioneel ballen-in-de-lucht-houder.
Volgens “hoe het hoort” zou ik dus energiek, blessurevrij, hormonaal stabiel, inspirerend, geduldig, zen en strak in sportleggings door het leven moeten zweven.
In werkelijkheid?
Zoek ik mijn telefoon terwijl ik ermee bel — en lig ik al een tijd in de lappenmand met een pittige blessure.
En laat ik je dit vertellen:
Als je je endorfineshot mist, mis je ook een deel van je filter.
Dus mocht ik iets te eerlijk zijn tegenwoordig — dat is geen karakterontwikkeling, dat is een chemische reactie. Kan ik niks aan doen.
Wat deze periode me vooral leert: doelen werken pas als je lichaam meedoet.
We doen vaak alsof doelen een hoofdding zijn. Plannen, schema’s, discipline, knallen.
Maar je lijf heeft óók stemrecht.
En soms zelfs vetorecht.
Je kunt wel roepen: “We gaan knallen.”
Maar als je lichaam antwoordt:
“Leuk plan. Ik kies horizontaal.”
dan win je die discussie niet.
We hebben twee vormen van zelfbewustzijn:
je denkhoofd en je voel-lijf.
Die horen samen te werken — niet elkaar te overstemmen.
Als een doel alleen logisch klinkt maar niet goed voelt,
hou je het niet vol. Punt.
En dan nog iets waar ik misschien licht controversieel in ben:
stop met diëten.
Echt. Stop.
Niet “even streng”.
Niet “alle koolhydraten eruit”.
Niet “dit mag nooit meer”.
Want zodra je eten gaat verbieden, gaat je brein raar doen.
Dan wil je ineens badderen in pindakaas en ruik je croissants op 4 km afstand.
Normaal eten is minder sexy — maar wel effectief.
Net als normaal bewegen. Normaal slapen. Normaal leven.
Extremen verkopen goed.
Balans werkt beter.
Online lijkt alles maakbaar.
Succes. Spieren. Rust. Geluk. Ochtendroutines.
Als je maar vroeg genoeg opstaat, koud genoeg doucht en dure supplementen slikt.
Maar het leven is geen spreadsheet mensen!
Het is meer een rommelige keuken waar iemand koffie omstoot terwijl jij net je planning af had.
Iedereen probeert iets.
Iedereen twijfelt.
Iedereen rommelt.
Ik ook — en dit is letterlijk mijn vak
En ja — ik zeg het toch ook — sorry mannen —
jullie hebben op sommige vlakken wel een nét iets eenvoudigere handleiding.
Wij draaien soms op hormonale software-updates zonder patch notes.
Ineens warm. Ineens moe. Ineens huilen om een reclame over babydoekjes.
Dat is geen zwakte.
Dat is biologie met special effects.
Ondertussen droom ik nog steeds regelmatig van dat hutje op de hei.
Weinig prikkels. Veel rust.
Daar ben ik natuurlijk mega healthy, zelfvoorzienend, gefocust en geduldig.
In theorie.
In praktijk neem ik mee:
Mijn gezin, hond, chaos, koffie, chocolade en onrealistische ideeën.
Ik hou van sporten. Echt.
Dat fitte gevoel is goud.
Maar soms kan het niet. Soms wil het niet. Soms hoeft het niet. En momenteel kan het helemaal niet.
En verrassend genoeg:
daar word je geen slechter mens van.
Misschien moeten we minder optimaliseren en meer voelen.
Niet zweverig — gewoon praktisch.
Prettig + energie = doen.
Alleen stress + leeg = heroverwegen.
Je lijf is geen lastpost.
Het is een kompas.
Alleen praat het zachter dan je to-do-lijst.
Dus hier is mijn niet-perfecte conclusie:
Neem jezelf serieus —
maar niet te serieus.
Beweeg omdat je kunt.
Eet normaal.
Slaap wanneer mogelijk.
Geloof niet alles wat hard wordt geroepen.
Zelfs niet als het gespierd is.
En als je hoofd doelen wil terwijl je lijf een dekentje wil —
luister even. Ze proberen allebei voor je te zorgen.
Dat is geen zwakte.
Dat is wijsheid met humor.