Oké. Schrik niet. Ik ga onder het mes

Ja.

Ik dus.

De vrouw die denkt dat je met structuur, enthousiasme, discipline, eiwitten en een goed schema bijna alles kunt fixen.

Blijkbaar had mijn lijf een ander plan.

Over een paar weken heb ik een operatie.

Met een échte herstelperiode.

Met rust.

Met ongemak.

Met vertraging.

Niet mijn favoriete sport.

 

Want ik wil dus 1001 dingen. Per dag.

 

Ik wil trainen.

Sterk zijn.

Mijn business laten groeien.

Een aanwezige moeder en leuke partner zijn.

Mijn huis strak-ish.

Leuke reizen maken.

Gezond eten.

Plannen maken.

Mensen fit maken.

Nieuwe ideeën uitvoeren.

En het liefst allemaal tegelijk.

Stilzitten stond niet bepaald in mijn jaarplanning.

Dus ja — mijn eerste reactie was niet heel zzzennn.

Meer iets in de categorie:

Hoe dan? Wanneer is dit gebeurd? Wie heeft dit ingepland zonder mij te cc’en?!

 

Mijn hoofd kan hier een complete dramaserie van maken

 

Gedachten zijn gevaarlijk creatief.

“Wat als ik alles kwijtraak wat ik heb opgebouwd?”

“Wat als mijn conditie weg is?”

“Wat als ik niet snel genoeg terug ben?”

“Wat als…”

Voor je het weet ben je drie afleveringen verder in je eigen rampscenario.

Terwijl het gewoon is:

Een operatie.

Een herstelperiode.

Punt.

Maar hoe je tegen jezelf praat?

Dat bepaalt alles.

 

Het gesprek in mijn eigen hoofd

 

Ik kan streng zijn.

“Niet zeiken.”

“Kom op.”

“Doorgaan.”

Maar wat als ik eens iets anders zeg?

Wat als ik denk:

Dit is niet tegen me. Dit is voor me. Zonder zweverig gedoe.

Wat als ik zeg:

Mijn lichaam werkt met me, niet tegen me.

Wat als ik mezelf niet toespreek als een drill-sergeant,

maar als een vrouw die haar eigen kracht kent?

Dat verandert de hele energie.

Negatieve zelfpraat sluit deuren.

Positieve zelfpraat zet ramen open.

Niet: alles is geweldig en fantastisch

Wel: dit is lastig — en ik kan dit dragen.

 

Moeder zijn zonder pauzeknop

 

En dan het moederschap.

Ik zei het al eens eerder, moeders vallen niet uit. Dat kan dus gewoon niet.

We draaien hooguit op energiebesparing.

De mentale to-do lijst blijft actief:

wie moet waar zijn

wie heeft wat nodig

wie heeft nieuwe schoenen, gymkleren, je weet wel nodig

wie moet even extra aandacht..

Zelfs als ik herstel, weet ik nog waar alles ligt.

Dat zit ingebakken.

Maar misschien mogen mijn meiden ook zien dat mama gewoon mens is.

Dat sterk zijn niet betekent dat je altijd doorgaat.

Dat zorgen voor anderen begint bij zorgen voor jezelf.

Dat is misschien wel de grootste les.

 

En toch… onder alles voel ik rust

 

En dit is het deel dat me zelf verrast.

Onder de onrust zit vertrouwen.

Geen vage toestanden met wierook en maanstanden.

Gewoon een rustige zekerheid.

Ik begrijp mezelf beter dan vroeger.

Mijn oude onzekerheden schreeuwen minder hard.

Mijn ego mag mopperen, maar bestuurt niet meer alles.

Ik durf te voelen.

En juist daarin zit kracht.

Ik leef steeds simpeler.

Alles wat ik ooit najaagde voor geluk — nóg meer, nóg beter, nóg strakker — voelt minder belangrijk.

Liefde is de kern.

Voor mezelf.

Voor mijn lijf — ook als het onderhoud nodig heeft.

Voor mijn mensen.

Voor dit leven dat soms ingewikkeld is, soms facking irritant…

en tegelijk precies goed.

 

Misschien is dit geen stilstand maar verfijning

 

Ik dacht altijd dat groei eruit zag als harder gaan.

Meer. Sneller. Strakker.

Misschien ziet groei er soms uit als:

Ademhalen.

Loslaten.

Vertrouwen.

Ik ben niet mijn tempo.

Ik ben niet mijn prestaties.

Ik ben niet mijn to-do lijst.

Ik ben nog steeds ik.

Eigenwijs.

Gedreven.

Met humor.

En ja — met een operatiedatum.

 

Dus dit wordt mijn nieuwe trainingsschema

  • Geduld.
  • Zachtheid.
  • Slim plannen.
  • Hulp aannemen (met lichte controle-trekjes ).
  • En mijn gedachten niet groter maken dan ze zijn.

Niet mijn favoriete training!

Maar wel een goeie.

Ik kom terug. Sterker. Wijzer. Met betere remmen.

En waarschijnlijk nog steeds met 1001 plannen.

Alleen dan vanuit rust in plaats van onrust.

En dat…

is misschien wel mijn echte glow-up voor de komende maanden.