Herstellen is ook maar gewoon een fulltime baan waar niemand je salaris voor geeft..

Ruim drie weken na de operatie en ik kan je vertellen: Je kunt dus fysiek vrij weinig doen en tóch compleet uitgeput raken van jezelf.

Want dat hoofd hè. Dat werkt gewoon over. Altijd.

Je wordt wakker en voor je goed en wel rechtop zit, ben je mentaal al drie scenario’s verder:

Gaat het eigenlijk wel echt goed? Doe ik niet teveel?

Of erger: doe ik te weinig en word ik straks zo slap als een veel te gare sperzieboon?

Kan ik niet alweer iets oppakken, of misschien een beetje werken?

Ben ik nu vooral herstellende of gewoon ongeduldig vermomd als verantwoordelijk?

En ergens tussendoor ook nog:

Waarom reageer ik eigenlijk zo geïrriteerd op iemand die alleen vraagt waar de pindakaas staat?

Een kort lontje is blijkbaar ook een side effect in dit herstel.

Niet officieel medisch vastgesteld, maar thuis herkennen ze het feilloos, oeps!

Mijn smartwatch vond het ook nodig om zich ermee te bemoeien

Je zou denken: Je lichaam laten herstellen is al genoeg uitdaging.

Maar nee. Daar is dan ook nog een horloge dat meent de trends te moeten signaleren.

Melding: Je activiteit is de afgelopen periode drastisch afgenomen.

En bedankt…

Alsof ik zelf dacht dat ik ongemerkt een marathonvoorbereiding draaide.

Ik keek serieus naar dat scherm alsof dat ding me persoonlijk beledigde, zo voelde het gewoon!

Heel even had ik dan ook de neiging dat ding uit het raam te lanceren.

Maar goed, dat zou dan weer een rare beweging voor mijn rug betekenen en dat leek me ook niet handig.

Vanmorgen kwam datzelfde horloge ineens met:

Er is een nieuwe trend! Een stijgende lijn in aantal stappen.

Kijk. Nu praten we weer. Zo snel ben ik dus omkoopbaar. En dat toverde weer een lach op m’n gezicht!

Herstel is vooral accepteren dat tandje erbij ineens tandje eraf is

En dat blijft fascinerend. Want in mijn hoofd voelt iets al snel alsof ik weer lekker bezig ben.

Even dit doen. Even dat pakken. Even trap op. Even nog één dingetje.

Tot mijn lijf ergens halverwege zegt: Leuk bedacht, maar nee.

Dat lichaam onderhandelt momenteel niet.

Dat lichaam dicteert momenteel vrij duidelijk.

En eerlijk?

Dat is best fijn die duidelijkheid en misschien wel precies wat ik mag leren.

Niet altijd versnellen. Niet overal doorheen duwen. Niet steeds denken dat karakter alles oplost.

Soms is karakter juist: Zitten blijven.

Wat soms bijna irritanter voelt dan welke training dan ook, haha.

Ondertussen thuis: Gratis spiegels in kindervorm

Kinderen voelen echt alles. Je hoeft niks te zeggen.

Ze merken het direct als je nét iets minder geduld hebt.

Als je lacht maar eigenlijk denkt: laat me alsjeblieft met rust voordat ik veel te emotioneel reageer op een omgevallen beker.

Maar dan verrassen ze je ook weer compleet.

Onze drie meiden gingen namelijk laatst samen hardlopen. Vrijwillig. Ze hadden daar gewoon ff zin in samen.

En ik stond daar met twee gevoelens tegelijk:

Bijna jaloers — Want HALLO!  Ik wil ook gewoon m’n hardloopschoenen aan en gáán, maar ik was vooral ook absurd trots.

Dat bewegen blijkbaar iets is wat gewoon bij hun leven hoort.

Niet omdat het moet.

Maar omdat het leuk is.

En eerlijk: Dat vind ik misschien nog mooier dan welke perfecte opvoedtheorie dan ook.

Dat gun ik trouwens iedereen, dat sporten ook leuk is, dat je het niet ziet als een ‘moetje.’

Maar dat je, ook (of misschien juist ook) als het je moeite kost, dat het dan achteraf leuk is,

en dat je trots kunt zijn dat je het hebt gedaan!

Deze periode relativeert echt alles

Want hoe bizar eigenlijk:

Dat we soms zó druk kunnen zijn met hoe een lichaam eruitziet…

Terwijl ik momenteel echt weer voelt dat het veel indrukwekkender is dát het überhaupt werkt.

Of in ieder geval probeert te werken.

Een rimpeltje hier en daar. Een lovehandle, of twee, een putje in je dijen…

Alsof dat soms groot nieuws is.

Terwijl ergens anders mensen letterlijk niet weten of morgen vanzelfsprekend is.

Dan denk ik echt:

Wat zijn we soms toch fanatiek bezig met bijzaken.

Alsof je een perfect schilderij wilt kopen, terwijl het huis zelf nog gebouwd wordt.

Nog iets wat ik nu extra voel

Ik heb oprecht nog meer respect gekregen voor mensen met chronische klachten.

Omdat je aan de buitenkant zó weinig ziet.

En dus denken mensen al snel:

dat kun je toch prima even doen?

Nee.

Soms dus niet.

En soms kost iets kleins meer energie dan iemand doorheeft.

Andersom gebeurt trouwens ook:

dat mensen alles van je willen overnemen terwijl je zelf juist denkt:

Laat mij alsjeblieft gewoon even zelf dat bord dragen, ik ben al blij dat het weer lukt.

Herstel blijkt een soort voortdurende dans tussen:

Wil je me helpen of laat me, ik wil dit zelf kunnen.

Misschien hoeven we ook niet alles te begrijpen

En ergens vind ik dat misschien nog de fijnste gedachte van de laatste tijd:

Je hoeft het niet allemaal te weten.

Niet alles al opgelost.

Niet elk gevoel verklaard.

Niet elk plan af.

Volgens mij zijn we hier vooral om te leven.

En dat je aan het eind van de dag kunt zeggen:

ondanks alles was het ergens best heel leuk vandaag,

dan doe je het volgens mij helemaal niet slecht.

Of misschien zelfs wel heel goed!

Ook als de dag rommelig was. Ook als je hoofd druk was.

Ook als je humeur alle kanten op schoot. Er is altijd wel iets leuks in de dag!

Ja, ook als je smartwatch irritant eerlijk bleef!